Haar naam.

Daaronder stond het bedrag dat overeenkwam met bijna het volledige bedrag van de verkoop van haar appartement.

Gwen staarde ernaar.

“Maar… ik heb dit geld aan Douglas gegeven.”

“Dat dacht je.”

Gideon wees naar de datum.

“De betaling ging eerst naar een rekening die op jouw naam stond. Daarna werd het bedrag opgesplitst. Een deel werd gebruikt voor de oprichting van het bedrijf. Een ander deel werd naar een tweede rekening gestuurd.”

“Welke rekening?”

Gideon keek haar aan.

“Een rekening die jij nooit hebt gezien.”

Gwen voelde haar handen koud worden.

“Van wie?”

“Van Douglas.”

Ze zweeg.

Gideon haalde een tweede document tevoorschijn.

“Er is nog iets.”

Het bleek een oud aandeelhoudersregister te zijn.

Gwen begreep niet wat ze zag.

“Wat betekent dit?”

“Dat jij volgens het oorspronkelijke document een belang van dertig procent in het bedrijf had.”

Ze lachte kort, maar er zat geen humor in.

“Dat kan niet.”

“Waarom niet?”

“Omdat Douglas altijd zei dat het bedrijf van hem was.”

Gideon keek haar ernstig aan.

“Dat was blijkbaar precies wat hij wilde dat iedereen geloofde.”

De stilte in de keuken voelde zwaar.

Gwen dacht terug aan al die jaren.

Aan de avonden waarop Douglas thuiskwam en vertelde hoe succesvol hij was.

Aan de keren dat hij haar had gezegd dat ze zich niet met de financiën moest bemoeien.

“Je hoeft je daar geen zorgen over te maken, Gwen.”

Dat had hij altijd gezegd.

Nu begreep ze waarom.

Gideon pakte zijn telefoon.

“Ik heb mijn advocaat gebeld.”

Gwen keek geschrokken op.

“Waarom?”

“Omdat dit niet alleen een kwestie tussen jou en Douglas is.”

Hij schoof de documenten terug in de map.

“Als deze stukken echt zijn, kan Douglas tegenover jou een heel ander verhaal hebben verteld dan tegenover de zakelijke partners.”

“Wat ga je doen?”

“De administratie laten controleren.”

Die middag kwam Gideons advocaat langs.

Hij stelde Gwen tientallen vragen.

Niet omdat hij haar wantrouwde, maar omdat hij de geschiedenis precies wilde begrijpen.

Wanneer had ze het appartement verkocht?

Hoeveel had ze ontvangen?

Waar had ze Douglas toestemming voor gegeven?

Had ze ooit documenten ondertekend?

Gwen probeerde zich alles te herinneren.

Toen zei ze plotseling:

“Wacht.”

Ze stond op.

“Ik heb nog iets.”

Ze liep naar boven en kwam terug met een oude doos.

Daarin zaten trouwfoto’s, kaarten van familieleden en enkele documenten die ze jarenlang niet had bekeken.

Onderin lag een oude envelop.

Gideon opende hem niet.

“Wat is dit?”

“De documenten van mijn appartement.”

Ze haalde een oude verkoopakte tevoorschijn.

Daar stond het oorspronkelijke bedrag op.

Maar er zat nog iets tussen.

Een bankafschrift.

Gwen had het nooit eerder goed bekeken.

Gideon keek ernaar en werd stil.

“Wat?”

Hij wees naar een transactie.

“Deze betaling is niet naar Douglas gegaan.”

“Waarheen dan?”

“Daar is het antwoord.”

De naam op de rekening was van een bedrijf dat Gwen niet kende.

De advocaat pakte zijn telefoon en controleerde de gegevens.

Na enkele minuten keek hij op.

“Dat bedrijf was eigendom van Douglas’ moeder.”

Gwen voelde haar hart sneller slaan.

“Waarom zou mijn geld naar haar bedrijf zijn gegaan?”

“Dat moeten we uitzoeken.”

De volgende dagen verliepen in een waas.

De advocaat ontdekte dat het bedrijf van Douglas’ moeder kort na de verkoop van Gwens appartement was opgericht.

Daarna had het bedrijf geld doorgestuurd naar de onderneming die Douglas en Gideon samen waren begonnen.

Maar het bedrag dat uiteindelijk als officieel startkapitaal werd geregistreerd, was aanzienlijk lager dan het geld dat Gwen had ingebracht.

Het verschil was nergens in de bedrijfsadministratie terug te vinden.

Gideon was woedend, maar hij bleef beheerst.

“Ik wil bewijs,” zei hij. “Geen vermoedens.”

En dat bewijs kwam.

Een voormalige boekhouder van het bedrijf bleek nog oude kopieën te hebben bewaard.

In een map stond een e-mail van Douglas uit het eerste bedrijfsjaar.

Daarin schreef hij dat het geld afkomstig was van “de verkoop van Gwen’s appartement”.

Gideon las de zin meerdere keren.

Daarna keek hij naar Gwen.

“Hier staat zwart op wit dat hij wist waar het geld vandaan kwam.”

Gwen voelde tranen in haar ogen.

Niet omdat ze het geld terug wilde.

Maar omdat iemand eindelijk bevestigde dat ze niet gek was geweest.

Ze had zich haar hele huwelijk afgevraagd waarom Douglas haar steeds vertelde dat ze niets had bijgedragen.

Nu wist ze waarom.

Hij had haar bijdrage verborgen.

Een week later werd Douglas geconfronteerd met de documenten.

Hij verscheen samen met zijn advocaat.

Toen hij Gwen in Gideons huis zag zitten, veranderde zijn gezicht.

“Gwen, wat doe jij hier?”

Ze antwoordde rustig.

“Waar mijn kinderen veilig zijn.”

Douglas keek naar Gideon.

“Je bemoeit je hiermee?”

Gideon legde de map op tafel.

“Dit gaat niet meer alleen over jullie huwelijk.”

Douglas werd bleek.

“Je begrijpt het niet.”

“Dan mag je het uitleggen.”

De advocaat schoof de documenten naar voren.

“Uw cliënt heeft tegenover mevrouw Ramirez verklaard dat zij geen financiële aanspraken heeft. De beschikbare stukken tonen echter aan dat zij een substantiële bijdrage heeft geleverd aan de oprichting van het bedrijf.”

Douglas zei niets.

“En,” vervolgde de advocaat, “er zijn aanwijzingen dat die bijdrage bewust anders is voorgesteld in de bedrijfsadministratie.”

Douglas keek naar Gwen.

Lees verder op de volgende pagina