Mijn advocaat, Elena Brooks, sprak zo rustig dat ik onmiddellijk begreep dat er iets ernstigs aan de hand was.

“Tom, luister goed. Heb je de originele documenten bij je?”

“Ja.”

“Mooi. Raak niets aan wat Derek of zijn ouders hebben meegenomen. En geef niemand die akte terug.”

Ik keek naar het opgevouwen papier in de hand van Ron.

“Waarom?”

Omdat Elena even zweeg voordat ze antwoordde, wist ik dat haar volgende woorden belangrijk waren.

“Omdat de akte die zij bij zich hebben waarschijnlijk niet geldig is.”

Ron hoorde het.

“Dat is belachelijk.”

Elena’s stem bleef kalm.

“Ik heb niemand toestemming gegeven om daar iets te veranderen,” zei ik.

“Dat weet ik. Daarom heb ik gisterenavond contact opgenomen met het kantoor van de county. Er is een document geregistreerd op naam van de Hale Family Trust. Maar Tom… de datum waarop het document zogenaamd door jou is ondertekend, was drie maanden nadat je Margaret had begraven.”

Ik keek naar de akte.

Mijn handen werden koud.

“Dat kan niet.”

“Precies.”

Agent Mills keek op.

“Mevrouw, wat is er aan de hand?”

“Agent Mills,” zei Elena, “ik ben de advocaat van de Hale Family Trust. Ik verzoek u iedereen op het terrein te houden totdat de eigendomspapieren officieel zijn gecontroleerd.”

Ron lachte.

“Dit is absurd. We hebben alles legaal geregeld.”

Mills keek hem aan.

“Dan zou een controle geen probleem moeten zijn.”

Ron zei niets meer.

Linda zette langzaam de doos neer.

Derek stond bij de woonkamerdeur alsof zijn voeten aan de vloer waren vastgeplakt.

Ik keek naar hem.

“Hoe lang weet je hiervan?”

Lees verder op de volgende pagina