Julian kwam steeds dichterbij.

Ik bleef staan.

Geen stap achteruit.

Geen stap vooruit.

Na dertien jaar had ik geleerd dat sommige mensen pas beseffen wat ze hebben verloren wanneer het onmogelijk wordt om het terug te krijgen.

Leo en Ethan stonden nog steeds op het podium. De presentatrice overhandigde hen de gouden medailles terwijl fotografen vanuit alle hoeken foto’s maakten.

Toen Leo zijn medaille omhing, keek hij plotseling naar beneden.

Zijn ogen ontmoetten die van Julian.

Hij fronste.

Ethan volgde zijn blik.

“Wie is die man?” vroeg hij zacht.

Ik antwoordde niet meteen.

Julian was inmiddels nog maar een paar meter van ons verwijderd.

Hij keek naar de jongens alsof hij naar een oude foto keek die plotseling tot leven was gekomen.

“Jullie…” begon hij.

Zijn stem brak.

Leo keek naar mij.

“Ma?”

Ik knikte.

Toen keek hij weer naar Julian.

“Kent u onze moeder?”

Julian slikte.

“Ja.”

Ethan trok zijn wenkbrauwen op.

“Hoe?”

De hele zaal leek stiller te worden.

Victoria was achtergebleven bij haar stoel. Ze keek naar Julian alsof ze hem voor het eerst in haar leven niet meer begreep.

Julian deed nog een stap.

“Ik ben Julian.”

Leo keek hem onderzoekend aan.

“Julian wat?”

“Holloway.”

Er viel een lange stilte.

Ethan keek naar zijn broer.

Toen naar mij.

Lees verder op de volgende pagina