Skip to content Mijn moeder keek me aan alsof ik zojuist had gezegd dat het huis in brand stond.
“Wat bedoel je?”
Ik ging tegenover haar zitten.
Mijn handen waren koud.
“Ik ken Marcus.”
Ze fronste.
“Dat kan niet. Je hebt hem vandaag voor het eerst ontmoet.”
“Niet persoonlijk.”
Ik haalde diep adem.
“Ik heb hem eerder gezien. Alleen niet onder de naam Marcus.”
Mijn moeder zweeg.
Ik pakte mijn telefoon en opende een foto die ik enkele maanden eerder had ontvangen.
Het was een screenshot van een professioneel netwerkprofiel.
De naam daarop was Martin Keller.
Maar het gezicht was hetzelfde.
“Dit is hij.”
Mijn moeder keek naar de foto.
Toen keek ze opnieuw naar mij.
“Waarom zou hij een andere naam gebruiken?”
“Dat weet ik nog niet.”
“Waar heb je deze foto vandaan?”
“Van mijn collega Sophie. Ze werkt bij een bedrijf dat financiële controles uitvoert.”
Ik vertelde haar alles wat ik wist.
Een paar maanden eerder had Sophie me gevraagd of ik een man kende die betrokken was geweest bij een zakelijk geschil. Ze had tijdens haar onderzoek een foto laten zien.
Ik had het gezicht toen niet direct herkend.
Totdat mijn moeder me vorige week vertelde hoe haar nieuwe vriend heette.
Marcus.
Dezelfde glimlach.
Dezelfde ogen.
Hetzelfde kleine litteken boven zijn rechterwenkbrauw.
Mijn moeder legde haar telefoon op tafel.
“Wat heeft hij dan gedaan?”
“Dat weet ik niet zeker.”
Ze keek me streng aan.
“Dan kun je hem niet zomaar beschuldigen.”
“Dat weet ik.”
Ik pakte mijn telefoon weer.
“Daarom zeg ik niet dat hij schuldig is. Ik zeg dat er iets niet klopt.”
Mijn moeder keek naar het scherm.
“Wat staat er over hem?”