Skip to content Daniel keek naar het scherm van zijn telefoon.
Hij hoefde maar één bericht te sturen.
“Kom naar Bellmont House. Nu. Geen aankondiging vooraf.”
Daarna legde hij zijn telefoon naast zijn bord.
Vanessa had geen idee wat hij zojuist had gedaan.
Ze keek naar Sophie.
“Uw dochter kan haar limonade buiten opdrinken.”
Sophie stopte met kleuren.
Daniel voelde hoe haar kleine hand onder de tafel de zijne zocht.
Hij kneep er zachtjes in.
“Blijf rustig, lieverd.”
Vanessa kruiste haar armen.
“Ik wacht.”
“Dat hoeft niet.”
“Jawel. Ik ben verantwoordelijk voor dit restaurant.”
Daniel keek haar recht aan.
“Dat zullen we zo meteen zien.”
Vanessa draaide zich om en liep weg.
Sophie keek naar haar vader.
“Papa, waarom is ze zo boos?”
“Omdat sommige mensen vergeten dat een restaurant bedoeld is om mensen welkom te laten voelen.”
“Heb ik iets verkeerd gedaan?”
“Nee.”
Daniel glimlachte.
“Absoluut niet.”
Een paar tafels verder had een serveerster alles gehoord. Ze keek nerveus naar haar collega.
“Dit gaat niet goed,” fluisterde ze.
“Voor wie?”
“Voor Vanessa.”
Precies twee minuten later gingen de deuren van Bellmont House open.
Drie mensen kwamen binnen.