Gebruik voorlopig de bedrijfsrekening. Camilla controleert toch alleen de keuken.

Die zin had ik drie keer gelezen.

Daarna had ik besloten dat ik niet langer zou doen alsof ik niets wist.

Om half vier liep ik opnieuw de eetzaal binnen.

Het diner was inmiddels veranderd in een compleet feest.

Er waren tientallen lege borden.

De wijnflessen stonden overal.

De vrouwen lachten luid en maakten foto’s.

Beatrice zat midden aan tafel alsof zij de eigenaar was.

Toen ze mij zag, glimlachte ze.

“Camilla, kom erbij! We hebben het net over jou.”

“Dat hoorde ik.”

Een vrouw schoof een stoel naar achteren.

“Kom zitten.”

Ik glimlachte.

“Nee, dank u.”

Beatrice zwaaide met haar hand.

“Ze is altijd zo bescheiden.”

Ik keek naar haar.

“Dat is niet het woord dat ik zou gebruiken.”

Ze lachte.

“Ach, lieverd.”

Op dat moment kwam Gavin met een map naar me toe.

“De rekening is bijna klaar.”

Beatrice hoorde hem.

“Geef hem maar aan mij.”

Ik knikte.

“Dat zal ik doen.”

Ze keek tevreden.

“Zie je wel? Familie regelt alles.”

Ik zei niets.

Om vijf uur werden de laatste desserts geserveerd.

De rekening werd uiteindelijk afgedrukt.

$23.289,14.

Gavin bracht de map naar mijn kantoor.

Ik controleerde elk bedrag.

Daarna stopte ik drie documenten in een tweede map.

De eerste was de rekening.

De tweede bevatte de financiële overzichten van de afgelopen drie maanden.

De derde bevatte kopieën van de berichten tussen Beatrice en Lucas.

Ik liep naar de tafel.

Het gesprek werd langzaam stiller.

Beatrice keek naar de map.

“Is dat de rekening?”

“Ja.”

Ze pakte hem aan.

Haar glimlach verdween.

“Drieëntwintigduizend dollar?”

“Drieëntwintigduizend tweehonderdnegenentachtig dollar en veertien cent.”

Ze keek om zich heen.

“Maar… dit is familie.”

“Dat zei je inderdaad.”

Ze lachte ongemakkelijk.

“Camilla, je weet toch dat Lucas dit regelt?”

“Lucas heeft niets geregeld.”

“Jawel.”

“Dan kun je hem bellen.”

Ze pakte haar telefoon.

Ze belde.

Geen antwoord.

Nog een keer.

Geen antwoord.

Een van haar vriendinnen keek naar haar.

“Beatrice, is er een probleem?”

“Nee.”

Ze keek mij aan.

“Er is helemaal geen probleem.”

Ik schoof de tweede map naar haar toe.

“Misschien moet je die ook even bekijken.”

Ze opende hem.

Haar vingers begonnen te trillen.

“Wat is dit?”

“De zakelijke creditcard.”

Ze bladerde verder.

“Hotel in Las Vegas.”

“Ja.”

“Juwelierszaak.”

“Ja.”

“Een weekendresort.”

“Ook.”

Ze keek op.

“Waarom laat je me dit zien?”

“Omdat je zei dat alles in de familie bleef.”

Het werd doodstil.

Een vrouw aan het uiteinde van de tafel zette haar glas neer.

“Beatrice?”

Beatrice keek naar mij.

“Waar is Lucas?”

“Dat gaat je niets aan.”

“Eigenlijk wel.”

Ik schoof het laatste document naar haar toe.

Ze keek naar de eerste pagina.

Toen naar de tweede.

Haar gezicht werd wit.

“Waar heb je dit vandaan?”

“Uit onze bedrijfsadministratie.”

“Je hebt mijn privéberichten bekeken!”

“Nee. Ik heb documenten gekregen die betrekking hebben op bedrijfsuitgaven.”

Ze sloeg de map dicht.

“Dit is belachelijk.”

“Is het?”

Ik opende mijn telefoon.

“Hier staat bijvoorbeeld een betaling van achtduizend dollar aan een hotel. Dezelfde week schreef jij aan Lucas dat hij ‘geen zorgen hoefde te maken omdat Camilla niets controleerde’.”

Niemand sprak.

Beatrice stond langzaam op.

“Dit is uit zijn verband gehaald.”

“Dat kan Lucas uitleggen.”

“Je probeert mijn zoon kapot te maken!”

“Nee.”

Ik keek haar recht aan.

“Ik probeer mijn bedrijf te beschermen.”

Een van de vrouwen stond op.

“Ik denk dat ik beter kan gaan.”

Daarna volgde een tweede.

Toen een derde.

Binnen enkele minuten veranderde het feest in een ongemakkelijke aftocht.

Beatrice bleef zitten.

Ze keek naar de rekening.

“Wie gaat dit betalen?”

Ik antwoordde rustig:

“Degene die heeft gezegd dat ze zou betalen.”

“Ik heb het niet letterlijk bedoeld.”

“Je hebt het drie keer gezegd.”

“Je weet hoe ik praat!”

“Dat weet ik inmiddels heel goed.”

Ze keek naar haar vriendinnen die één voor één vertrokken.

Toen pakte ze haar telefoon.

“Lucas neemt op.”

Dit keer deed hij dat wel.

Ze zette de luidspreker aan.

“Lucas! Kom onmiddellijk hierheen.”

Zijn stem klonk gespannen.

“Wat is er?”

“Je vrouw heeft een rekening van drieëntwintigduizend dollar voor me klaargelegd.”

Er viel een stilte.

Toen zei hij:

“Beatrice…”

“Wat?”

Lees verder op de volgende pagina