Deel 2: Het document dat de glimlach van mijn vader voorgoed deed verdwijnen

Mijn vader hield het document met beide handen vast. Hij las de eerste alinea, sloeg de pagina om en keerde vervolgens terug naar het begin, alsof hij hoopte dat de woorden zouden veranderen.

‘Dit kan niet kloppen,’ mompelde hij.

Lauren kwam naast hem staan.

‘Papa, wat staat er?’

Hij antwoordde niet.

David, mijn advocaat, bleef rustig naast de eettafel staan. Hij had geen enkele reden om zijn stem te verheffen. De documenten spraken voor zichzelf.

‘Misschien is het verstandig dat iedereen even gaat zitten,’ stelde hij voor. ‘Er zijn enkele zaken die onafhankelijk moeten worden gecontroleerd voordat iemand conclusies trekt.’

Mason pakte het document uit mijn vaders handen.

‘Wat voor zaken? We hebben het huis gekocht. De betaling is afgerond. De makelaar heeft alles geregeld.’

David knikte.

‘Dat kan allemaal waar zijn. Maar een afgeronde betaling betekent niet automatisch dat ieder detail van de eigendomsoverdracht correct is.’

Mijn moeder kwam vanuit de keuken aanlopen. Ze droeg een dienblad met glazen en keek verbaasd naar de kring mensen rond de tafel.

‘Wat is hier aan de hand?’

Papa legde het document neer.

‘Claire heeft nummer achttien gekocht.’

Mama keek me aan.

‘Het grote stenen huis?’

‘Ja.’

‘Maar hoe dan?’

Ik haalde rustig adem.

‘Ik heb jarenlang gewerkt, geïnvesteerd en gespaard. Uiteindelijk heb ik een deel van mijn aandelen in een softwarebedrijf verkocht. Met dat geld kon ik het landgoed kopen.’

Lees verder op de volgende pagina