Ik keek nog een paar seconden naar het bericht.

Draai je om. Nu.

Mijn eerste reactie was boosheid.

Mijn tweede was angst.

Maar boven alles dacht ik aan Lily.

Ik legde mijn telefoon weg en bleef rechtdoor rijden.

Emma boog zich vanaf de achterbank iets naar voren.

‘Mama?’

‘Ja, lieverd?’

‘Waarom zegt tante Sarah dat we moeten omkeren?’

Ik keek in de achteruitkijkspiegel.

Lily zat stil naast haar.

Haar handen lagen strak in elkaar gevouwen op haar schoot.

‘Omdat mama misschien bezorgd is,’ antwoordde ik.

Lily keek naar buiten.

‘Ze weet het.’

Ik voelde een rilling.

‘Wat weet ze?’

Lily antwoordde niet.

Ik wilde haar niet onder druk zetten. Ze had al duidelijk gemaakt dat ze bang was, en ik wist dat ik voorzichtig moest zijn met mijn vragen.

Dus zei ik alleen:

‘Je hoeft mij nu niets te vertellen. We gaan naar een dokter. Daarna kijken we samen wat we moeten doen.’

Lily keek voor het eerst recht in mijn ogen via de spiegel.

‘Echt?’

‘Echt.’

Mijn telefoon ging opnieuw.

Sarah belde.

Ik nam niet op.

Een paar seconden later kwam er een tweede bericht.

Alsjeblieft. Breng haar niet naar het ziekenhuis.

Ik zette mijn knipperlicht aan en reed een parkeerplaats op.

Mijn hart bonsde.

Waarom zou een moeder haar eigen zus vragen om een gewond kind niet door een arts te laten onderzoeken?

Ik draaide me naar Lily.

‘Lily, weet je waarom je moeder niet wil dat een dokter naar je schouder kijkt?’

Ze schudde langzaam haar hoofd.

‘Ze zegt dat dokters altijd vragen stellen.’

‘Welke vragen?’

Lily keek naar haar handen.

‘Wie het heeft gedaan.’

Ik voelde mijn maag samentrekken.

Lees verder op de volgende pagina