Skip to content Deel 2 – De dag waarop Senya eindelijk de waarheid onder ogen zag
Senya keek nog steeds naar het scherm van haar telefoon.
Voor het eerst in vijf jaar leek ze niet meer te weten wat ze moest zeggen.
Katya bleef tegenover haar staan.
Ze verwachtte geen excuses.
Nog niet.
Ze wilde alleen dat haar man eindelijk begreep waarom ze zo uitgeput was geraakt.
“Wat wil je dat ik doe?” vroeg Senya opnieuw.
Katya ademde diep in.
“Ik wil niet dat je je moeder in de steek laat. Dat heb ik nooit gevraagd.”
“Maar?”
“Maar ik wil dat je begrijpt dat helpen iets anders is dan gehoorzamen.”
Senya keek naar de screenshot.
“Misschien is ze bang om alleen te zijn.”
“Dat kan.”
“Misschien heeft ze echt hulp nodig.”
“Dan zoeken we hulp.”
Katya wees naar de telefoon.
“Maar wij zijn geen huishoudelijke hulp. En ik ben niet verplicht om iedere zaterdag haar hele huis schoon te maken omdat zij beweert dat haar hart pijn doet.”
Senya knikte langzaam.
“Je hebt gelijk.”
Die twee woorden waren zo onverwacht dat Katya even niets zei.
In vijf jaar huwelijk had ze haar man zelden zo snel horen toegeven dat zij gelijk had.
“Wat?”
“Je hebt gelijk,” herhaalde Senya. “Ik had dit eerder moeten zien.”
Katya ging zitten.
De woede die haar de afgelopen minuten overeind had gehouden, maakte plaats voor vermoeidheid.
“Ik wilde alleen dat je me verdedigde.”
Senya keek naar haar.
“Het spijt me.”
Katya slikte.
“Dat is alles wat ik wilde horen.”
De volgende zaterdag besloten ze niet naar Lena’s huis te gaan.
Geen telefoontje.
Geen smoes.
Geen eindeloze uitleg.
Gewoon thuisblijven.