Skip to content Om halfnegen ‘s ochtends ging de telefoon.
Lena.
Senya keek naar het scherm.
“Neem op,” zei Katya rustig.
Hij deed dat.
“Hallo, mam.”
Aan de andere kant klonk meteen een zwakke stem.
“Senya… ik voel me helemaal niet goed.”
Katya keek naar haar man.
Senya bleef rustig.
“Wat is er precies aan de hand?”
“Mijn hart.”
“Heb je pijn op de borst?”
Een stilte.
“Niet echt.”
“Ben je duizelig?”
“Een beetje.”
“Heb je moeite met ademhalen?”
“Nee.”
Senya keek naar Katya.
“Heb je medische hulp nodig?”
“Nee, nee. Ik heb alleen iemand nodig.”
“Dan kunnen we vanmiddag langskomen.”
“Vanmiddag?”
Lena klonk plotseling teleurgesteld.
“Maar ik moet vandaag mijn keuken schoonmaken. En de badkamer moet ook gedaan worden.”
Senya antwoordde kalm:
“Dan kunnen we iemand voor je regelen.”
“Een vreemde in mijn huis?”
“Als je lichamelijk niet in staat bent om het zelf te doen, is professionele hulp misschien beter.”
Opnieuw stilte.
Toen kwam de zin die Katya al jaren kende.
“Je vrouw heeft je veranderd.”
Senya sloot zijn ogen.
“Nee, mam.”
Zijn stem bleef rustig.
“Katya heeft me niets geleerd. Ik begin eindelijk zelf na te denken.”
Hij beëindigde het gesprek.
Katya keek hem aan.
“Dat was moeilijk.”
“Ja.”
“Maar je deed het goed.”
Hij glimlachte flauwtjes.
“Ik voel me schuldig.”
“Dat is normaal.”
“Ze is mijn moeder.”
“En ik ben je vrouw.”
Senya knikte.
“Ik weet het.”
Die middag belde Lena opnieuw.
Deze keer klonk ze geïrriteerd.
“Jullie zouden komen.”
“Nee,” zei Senya. “We hadden gezegd dat we iemand zouden regelen.”
“Ik wil geen schoonmaker.”
“Dan kun je zelf beslissen wat je wilt.”
“Je begrijpt niet hoe moeilijk het voor mij is.”
“Dan moeten we misschien met je huisarts praten.”
De toon aan de andere kant veranderde onmiddellijk.
“Daar is niets mis mee.”
Senya keek Katya aan.
“Dat is goed nieuws.”
Lena antwoordde niet.
Toen hing ze op.
Een uur later stuurde ze een bericht.
Als mijn eigen zoon me zo weinig waard vindt, heb ik niets meer te zeggen.
Katya las het.
“Dit is precies wat ze altijd doet.”
Senya knikte.
“Ik weet het.”
Maar het volgende wat gebeurde, hadden ze allebei niet verwacht.
Maandag belde Lena’s huisarts.
Niet naar Katya.
Naar Senya.
“Uw moeder heeft mij toestemming gegeven om met u te spreken,” zei de arts.
Senya luisterde aandachtig.
“Ze heeft inderdaad verschillende gezondheidsklachten, maar er is niets dat verklaart waarom zij niet zelfstandig zou kunnen functioneren.”
Senya voelde een vreemd soort opluchting.
“Betekent dat dat ze geen hulp nodig heeft?”
“Ze kan ondersteuning gebruiken bij sommige dingen. Maar huishoudelijke taken die zij zelf kan uitvoeren, hoeven niet automatisch door familie te worden gedaan.”
Senya bedankte hem.
Toen hij ophing, bleef hij enkele seconden stil.
Katya vroeg:
“Wat zei de dokter?”
“Dat je gelijk had.”
Ze glimlachte niet.
“Het gaat me niet om gelijk hebben.”
“Dat weet ik.”
Voor het eerst begreep Senya dat dit nooit werkelijk over schoonmaken was gegaan.
Het ging over respect.
Over grenzen.
Over de vraag of Katya in hun huwelijk een partner was of iemand die steeds moest bewijzen dat ze goed genoeg was.
Die avond besloten ze naar Lena toe te gaan.
Maar deze keer met duidelijke afspraken.
Senya wilde zelf met haar praten.
Katya bleef aanvankelijk in de auto.
“Dit moet jij doen,” zei ze.
Senya knikte.
Hij liep naar de voordeur en belde aan.
Lena deed open.
Ze zag er verrassend energiek uit.
“Waar is Katya?”
“Thuis.”
“Waarom?”
“Omdat dit gesprek tussen jou en mij is.”
Lena draaide zich om.
“Kom binnen.”
Senya ging zitten.
“Ik wil met je praten over de afgelopen jaren.”
Lena zuchtte.
“Als dit over Katya gaat…”
“Het gaat over jou en mij.”
Ze keek hem aan.
“Wat heb ik gedaan?”