Skip to content Buiten reed de verhuiswagen langzaam weg.
De kamer die Carol had willen opeisen bleef precies zoals hij was.
Mijn spullen stonden nog steeds in dozen.
Mijn bed stond nog steeds half onopgemaakt.
De sok van Mark lag nog steeds op het nachtkastje.
Maar ineens leek geen van dat alles belangrijk.
Want terwijl we ruzieden over een slaapkamer, had iemand toegang tot Marks bedrijf gekregen.
En iemand had geld verplaatst.
Geld dat mogelijk rechtstreeks verband hield met de vijfenzeventigduizend dollar van Carol.
Ik keek naar Dennis.
“Kun je uitzoeken waar het geld naartoe is gegaan?”
Hij knikte.
“Ja.”
“Hoe snel?”
“Als Mark mij toestemming geeft, vandaag.”
Mark keek naar zijn moeder.
Toen naar mij.
“Ik geef toestemming.”
Ik pakte mijn jas.
“Dan doen we dat.”
Carol stond op.
“Linda.”
Ik draaide me om.
“Ja?”
Ze wees naar de slaapkamer boven.
“Je hoeft niets te verplaatsen.”
Ik glimlachte.
“Dat was ik ook niet van plan.”
Ze knikte.
“Goed.”
Ze pakte haar tas.
Bij de voordeur bleef ze even staan.
“Ik had nooit zomaar moeten aannemen dat ik recht had op die kamer.”
“Nee.”
“En ik had je eerst moeten vragen.”
“Ja.”
Ze zuchtte.
“Maar ik ben blij dat we dit hebben uitgezocht.”
Ik keek haar aan.
“Ik ook.”
Ze liep naar buiten.
Mark bleef achter.
Hij keek naar mij alsof hij voor het eerst begreep dat er iets fundamenteels was veranderd.
“Linda.”
“Ja?”
“Het spijt me.”
Ik knikte.
“Dat is een begin.”
Hij keek naar de trap.
“En de slaapkamer?”
Ik keek hem aan.
“Die blijft waar hij hoort.”
Hij glimlachte zwak.
“Bij jou.”
“Precies.”
Maar toen ik naar mijn laptop liep, verscheen er een nieuwe melding.
Een onbekende login.
Gisteren.
03.14 uur.
Ik keek naar het scherm.
De locatie was niet herkenbaar.
Maar het apparaat had één naam.
M.Brown-Laptop.
Ik keek langzaam naar Mark.
“Ken jij iemand die Brown heet?”
Zijn gezicht werd onmiddellijk ernstig.
“Nee.”
Ik klikte op de melding.
En onderaan stond één regel die alles veranderde:
Wachtwoord succesvol gewijzigd.
Ik keek naar Mark.
“Volgens mij hebben we zojuist ontdekt wie er werkelijk in je bedrijf rondkijkt.”
De stilte die volgde was zwaarder dan alles wat die ochtend was gebeurd.
Want opeens ging het niet meer over een slaapkamer.
Het ging over vertrouwen, geld en een geheim dat veel groter bleek te zijn dan vijfenzeventigduizend dollar.