Skip to content “Maar ik heb je gisteren toch uitgelegd dat ik die stroom nodig heb?”
“En ik heb jou gisteren uitgelegd dat het mijn stroom is.”
“Je maakt hier echt een enorm probleem van.”
Ik glimlachte.
“Eigenlijk niet. Ik heb het probleem juist heel eenvoudig gemaakt. Vanaf nu betaal ik alleen voor wat ik zelf gebruik.”
Ze draaide zich geïrriteerd om.
“Belachelijk.”
Ik sloot de deur.
Een uur later hoorde ik stemmen buiten. Monica had blijkbaar haar man gebeld. Samen stonden ze bij haar auto en praatten luid genoeg om zelfs door mijn gesloten raam heen iets te horen.
Ik bleef rustig.
De volgende ochtend kreeg ik een telefoontje van mijn energieleverancier.
Een medewerker wilde iets controleren vanwege mijn opvallend hoge verbruik van de afgelopen maand. Ik vertelde hem wat er was gebeurd en dat ik inmiddels een aparte meter had laten installeren.
Hij adviseerde me om de meterstanden en eventuele bewijzen goed te bewaren.
Dat deed ik.
Ik had foto’s gemaakt van de kabel, de auto en het stopcontact. Ook had ik de elektriciteitsrekeningen van de afgelopen maanden bewaard.
Niet omdat ik ruzie wilde maken.
Maar omdat ik geleerd had dat een rustig persoon soms beter voorbereid moet zijn dan een luidruchtig persoon.
Diezelfde middag stond Monica opnieuw voor mijn deur.
Deze keer was ze niet alleen.
Haar man stond naast haar.
“Kunnen we even praten?” vroeg hij.
“Zeker.”
Hij leek veel rustiger dan zijn vrouw.
“Ik heb begrepen dat er een probleem is met het opladen van de auto.”
“Er is geen probleem met het opladen van haar auto. Er is een probleem met het gebruiken van mijn elektriciteit zonder toestemming.”
Hij zuchtte.
“Monica dacht dat het geen kwaad kon.”
Ik keek haar aan.
“Ze wist dat het mijn stopcontact was. Ze wist dat ze mijn toestemming niet had. En ze wist dat mijn rekening daardoor hoger werd.”
Monica rolde met haar ogen.
“Je doet alsof ik maandenlang je hele huis van stroom heb voorzien.”
“Dat zeg ik niet.”
“Nou, zo klinkt het wel.”
Ik haalde een map uit de kast.
“Dit zijn mijn elektriciteitsrekeningen van de afgelopen maanden.”
Ik legde ze op tafel.
“En dit is de rekening van vorige maand.”
Haar man keek ernaar.
Zijn gezicht veranderde.
“Dat is inderdaad bijna twee keer zoveel.”
“Precies.”
Monica zei niets.
Ik haalde vervolgens de foto’s tevoorschijn.
“En dit zijn foto’s van de laadkabel die rechtstreeks naar mijn buitenstopcontact liep.”
Haar man keek naar zijn vrouw.
“Hoe vaak heb je dit gedaan?”
Monica haalde haar schouders op.
“Een paar keer.”
“Hoe vaak?”
Ze zweeg.
Ik keek haar rustig aan.
“Dat is precies waarom ik de aparte meter heb laten plaatsen. Vanaf nu kunnen we precies zien hoeveel stroom er wordt gebruikt.”
Haar man wreef over zijn voorhoofd.
“Monica…”
Ze keek boos naar mij.
“Dus wat wil je?”
Ik had eerlijk gezegd maar één antwoord.
“Dat je stopt.”
“Dat is alles?”
“Dat is alles.”
Ze keek verbaasd.
“Je wilt geen geld?”
“Je mag me vergoeden wat je daadwerkelijk hebt gebruikt. Daarvoor kunnen we de meterstanden vergelijken. Maar ik wil geen ruzie. Ik wil gewoon dat mijn eigendom wordt gerespecteerd.”
Haar man knikte langzaam.
“Dat is redelijk.”
Monica was duidelijk niet tevreden.
Maar ze stemde uiteindelijk toe.
Een week later werd de hoeveelheid gebruikte elektriciteit berekend. Het bedrag was niet gigantisch, maar het was aanzienlijk genoeg om mijn vermoedens te bevestigen.
Monica maakte het bedrag over.
Daarna dacht ik dat de zaak voorbij was.
Dat was hij niet.
Een paar dagen later belde een andere buurvrouw bij mij aan.
Ze heette Linda en woonde twee huizen verder.
“Ik hoorde wat er gebeurd is,” zei ze.
Ik glimlachte.
“Het nieuws reist snel in deze straat.”
Linda lachte.
“Je hebt geen idee.”