Skip to content Ernesto keek naar Mateo.
Het jongetje stond met zijn kleine handen nog steeds over zijn oren, alsof hij de stemmen om hem heen niet meer wilde horen.
Ernesto hurkte voor hem neer.
“Mateo, luister naar opa. Je hebt niets verkeerd gedaan. Je hebt alleen gedaan wat mama je vroeg. Is dat goed?”
Mateo knikte voorzichtig.
“Waar is mama nu?”
“Bij tante Tere.”
“En heeft mama gezegd dat ik haar moest bellen?”
Mateo knikte opnieuw.
Ernesto haalde zijn telefoon tevoorschijn.
Zijn handen trilden.
Niet van angst voor de bruiloft.
Niet van angst voor Patricia.
Maar van het besef dat hij misschien op het punt stond een beslissing te nemen die het leven van meerdere mensen zou veranderen.
Hij belde Teresa.
Na drie keer overgaan nam ze op.
“Ernesto?”
“Waar is Lucia?”
Aan de andere kant bleef het even stil.
“Ze is hier.”
“Is ze gewond?”
“Niet ernstig. Maar ze is erg overstuur.”
Ernesto sloot zijn ogen.
“Geef haar de telefoon.”
Een paar seconden later hoorde hij de stem van zijn dochter.
“Papa?”
“Lucia, vertel me precies wat er is gebeurd.”
“Niet over de telefoon.”
“Waarom niet?”
“Omdat ik niet weet wie er luistert.”
Ernesto keek onmiddellijk om zich heen.
De gang was bijna leeg.
Aan het einde stond Patricia.
Ze glimlachte niet meer.
“Papa,” fluisterde Lucia, “luister goed. Als je die USB-stick hebt gekregen, open hem dan niet hier.”
Ernesto keek naar zijn jaszak.
“Waarom?”
“Omdat Patricia weet dat ik bewijs heb verzameld.”
Hij voelde een koude rilling over zijn rug lopen.
“Wat staat erop?”
“Alles.”
“Lucia…”
“Gesprekken. Berichten. Een opname van een gesprek dat ze nooit had mogen voeren. En iets wat ik vorige week ontdekte.”
“Wat?”
Lucia zweeg.
Toen zei ze:
“Ze wilde niet met jou trouwen om van je te houden.”
Ernesto keek naar Patricia.
Ze stond inmiddels vlak bij de ingang van de balzaal.
“Wat bedoel je?”