Skip to content “Ze wilde toegang tot de woning van oma.”
Ernesto verstijfde.
Zijn moeder had jaren geleden een appartement in Mexico-Stad gekocht en het officieel op zijn naam gezet, met een clausule waardoor het uiteindelijk aan Lucia en haar kinderen zou toekomen.
Patricia wist daarvan.
Of tenminste, dat dacht hij.
“Waarom heeft ze mama dan geslagen?” vroeg Mateo plotseling.
Lucia hoorde het.
“Mateo is bij jou?”
“Ja.”
“Papa, haal hem daar weg. Nu.”
Ernesto pakte de hand van zijn kleinzoon.
“Ik breng hem naar Teresa.”
“Nee,” zei Lucia snel. “Niet via de hoofdingang.”
Ernesto keek op.
“Waarom?”
“Patricia heeft iemand ingehuurd om de USB-stick te vinden.”
Zijn hart sloeg sneller.
“Wie?”
“Dat weet ik niet. Maar ik zag hem gisteren bij mijn appartement.”
Ernesto keek opnieuw naar de balzaal.
Daarbinnen zaten meer dan honderd mensen.
Familieleden.
Vrienden.
Collega’s.
Mensen die gekomen waren om hem en Patricia te zien trouwen.
Hij dacht aan Patricia’s glimlach.
Aan haar rustige stem.
Aan alle keren dat ze hem had verteld hoe belangrijk familie voor haar was.
Plotseling klonk haar stem achter hem.
“Ernesto?”
Hij draaide zich om.
Patricia stond op enkele meters afstand.
“Waarom ben je nog niet binnen?”
Hij keek haar aan.
“Ik moest even met Mateo praten.”
Patricia keek naar het jongetje.
“Mateo, kom eens hier.”
Het jongetje verstopte zich onmiddellijk achter Ernesto.
Dat kleine gebaar zei meer dan duizend woorden.
Patricia’s gezicht verstrakte.
“Ernesto, we hebben gasten.”
“Dat weet ik.”
“Dan moeten we naar binnen.”
“Straks.”
Ze keek naar zijn jas.
Toen naar zijn hand.
“Waar is de USB-stick?”
Ernesto voelde zijn maag samentrekken.
Hij had haar niets verteld.
Toch wist ze ervan.
“Welke USB-stick?”
Patricia glimlachte opnieuw.
Maar haar glimlach bereikte haar ogen niet.
“Mateo heeft je blijkbaar iets gegeven.”
Ernesto zei niets.
“Geef hem aan mij.”
“Waarom?”
“Omdat hij niet van jou is.”
“Dat bepaal jij niet.”
De stilte tussen hen werd zwaar.
Patricia keek naar de balzaal.
“Als je nu niet naar binnen gaat, zullen mensen vragen stellen.”
“Laat ze maar vragen.”
Voor het eerst verloor ze haar kalmte.
“Ernesto, doe dit niet.”
Hij keek haar recht aan.
“Wat mag ik niet doen?”
Ze antwoordde niet.
Ernesto draaide zich om.
“Mateo, ga met opa mee.”
Ze liepen samen naar een kleine vergaderruimte aan de andere kant van de gang.
Ernesto deed de deur dicht en belde Teresa opnieuw.
“Kom naar het hotel. Neem Lucia mee.”
“Ik ben al onderweg.”
“En neem niemand mee die je niet vertrouwt.”
Teresa begreep meteen dat het ernstig was.
Toen hing ze op.
Ernesto keek naar de USB-stick.
Hij had geen computer bij zich.
Maar in de vergaderruimte stond een laptop die voor de bruiloft was klaargezet.
Hij wilde hem aansluiten.
Toen herinnerde hij zich Lucia’s waarschuwing.
Niet hier.
Niet zonder voorbereiding.
Hij legde de USB-stick op tafel.
Mateo keek ernaar.
“Mama zei dat opa hem moest bewaren.”
“Dat ga ik doen.”
Op dat moment werd er op de deur geklopt.
Ernesto verstijfde.
“Wie is daar?”
“Ik ben het.”
Het was Patricia.
“Open de deur.”
Ernesto keek naar Mateo.
“Blijf hier.”
Hij opende de deur op een kier.
Patricia stond alleen.
“Waarom sluit je jezelf op?”
“Ik wil nadenken.”
“Over onze bruiloft?”
“Over alles.”
Ze keek hem lang aan.
“Je gelooft toch niet werkelijk wat een driejarige heeft gezegd?”
Ernesto antwoordde niet.
“Kinderen verzinnen dingen.”
“Kinderen vergeten misschien dingen,” zei Ernesto. “Maar ze onthouden vaak wie hen bang maakte.”
Patricia’s gezicht werd bleek.
“Je maakt een fout.”
“Misschien.”
“Als je nu wegloopt, verneder je mij voor honderd mensen.”
“Dat is niet mijn grootste zorg.”
“En wat dan wel?”
Ernesto keek haar aan.
“De waarheid.”
Op dat moment klonk er geroezemoes vanuit de balzaal.
De muziek stopte.
Iemand had blijkbaar aangekondigd dat er een probleem was.
Patricia draaide zich om.
“Wat heb je gedaan?”
“Ik?”
Ernesto liep naar de deur.
“Ik heb nog niets gedaan.”
Toen kwam een hotelmedewerker naar hen toe.
“Meneer, mevrouw, er is iemand voor u.”